Het is tegen zevenen in de ochtend en ik loop naar de hospice.
Vroege dienst.
Van de wacht hoor ik dat er die nacht een gast overleden is, eigenlijk nog maar net een uur geleden.
Er is nu familie bij.
Een uurtje later is de familie in de familiekamer.
En ik wip even bij de meneer naar binnen.
Ik sta bij zijn bed en er komen wat herinneringen van de laatste weken naar boven.
Zolang heb ik hem natuurlijk niet gekend, maar toch, met iemand “het laatste stukje” meelopen schept een speciaal soort band en ik vind het fijn om even alleen afscheid te nemen.

Tijd voor koffie.
Een gast belt. Laten we haar Sandra noemen. Zij wil ook graag een kopje koffie.
Als ik het haar breng, raken we aan de praat en ga ik even bij haar zitten..
En Sandra vertelt iets over de overleden gast. Hij was haar hospice-buurman.
Daardoor besef ik dat Sandra contact heeft gehad met deze gast, dat ze elkaar hebben leren kennen.
Ze vertelt dat ze hem een aardige man vond.
Opeens bedenk ik me dat, net als ik, Sandra het misschien ook wel fijn vindt afscheid te kunnen nemen.
Ik stel het haar voor. Daar moet ze even over nadenken.
Maar even later zegt ze dat wel graag te willen en ze vind het fijn als ik meega.
Ik ga eerst even kijken of het wat betreft de familie uitkomt en haal daarna Sandra op.
Samen gaan we de kamer binnen, Sandra in de rolstoel.
Ze wil hem graag even aanraken, dus ik draai de rolstoel vlak naast het bed.
Heel teder aait ze zijn gezicht en ze haalt wat herinneringen aan hem op.
We zitten nog even in stilte bij het bed en dan geeft Sandra hem een laatste aai en gaan we terug naar haar eigen kamer.
Ze wil dat ik muziek opzet, muziek waarvan ze weet dat haar buurman daarvan hield.
En ze wil dat ik blijf.
In stilte luisteren we samen naar prachtige klassieke muziek.
Wat een prachtig afscheid en wat mooi om dit samen zo te kunnen en mogen doen.
Het ontroert me.
Dan is de muziek afgelopen en sta ik op.
Spontaan geef ik Sandra een zoen op haar wang en bedank haar voor dit bijzondere moment van afscheid, dat ik dat met haar mocht delen.
Ze antwoord met een goeie grap.
We zijn weer in de dagelijkse realiteit.
Maar eventjes, was er toch iets anders…..