Ik wil graag een pleidooi houden voor het gebruik van klassieke homeopathie in de laatste levensfase. Wat kan het duidelijker maken dan de volgende ervaringsverhalen:

Deze vrouw weet dat ze binnen afzienbare tijd zal sterven. De tijd die ze nog heeft wil ze graag invullen “met kwaliteit” . Voor haar geen bucketlist of grootse dingen. Ze wil enkel nog “zijn met de familie” zolang dat nog kan. Maar dat wordt bemoeilijkt door steeds terugkerende blaasontstekingen,waardoor ze zich ziek voelt. Na een homeopathisch middel voelt het rustiger in haar buik en kan ze haar energie richten op het zijn met de familie. Er volgen nog een paar goede maanden en dan, toch nog opeens, sterft ze.

Een man op zijn sterfbed, de familie om hem heen. Maar veel contact is er niet. Ik zie veel onrust. Een ventilator naast het bed, raam open/raam dicht, deken af/op. Een helder beeld van een homeopathisch middel komt hier naar voren. Een uur na inname daarvan doet de heer de ogen open en kijkt helder in het rond. Hij ziet iedereen echt, neemt afscheid met voor ieder een persoonlijk woord, zegt wat er nog gezegd wil worden en sluit dan weer de ogen. Een paar uur later overlijdt hij in alle rust.

Een vrouw op haar sterfbed. Ze weet dat ze doodgaat en ligt rustig te wachten. Ze eet en drinkt niet meer en wil graag zonder medicatie, bij volle bewustzijn de overgang maken.
Dan opeens na middernacht komt er angst bij haar, angst en onrust. Na twee keer een homeopathisch middel zie je haar langzamerhand weer rustiger worden en een dag later overlijdt ze.

Een vrouw met uitgezaaide kanker. “alsof alles om mijn kanker draait”vertelt ze, “ onderzoeken, uitslagen, scores, waardes. Maar ik ben ook gewoon mens met gevoelens en gedachtes ”
We praten over wat er zoal speelt in haar leven op dit moment en komen erop uit dat ze graag meer en dieper contact zou willen. Ik geef haar een homeopathisch middel en ze komt een maand later terug.
“Zachter” zegt ze “dat is het woord. Ik ben zachter geworden. Zachter naar mezelf toe en zachter naar anderen. Wat een cadeau!”

Wat zou ik graag helder kunnen verklaren wat er gebeurt in deze levens/bij deze mensen met homeopathie. Helaas kan ik dat niet precies uitleggen, omdat ik het niet weet, omdat niemand het nog precies weet.
Wat ik wel kan is uitleggen hoe ik bezig ben als homeopaat. Dat ik mij focus op de mensen tegenover me, op hun verhalen, hoe zij in het leven staan diep van binnen en hoe zich dat uit in wat ik zie, wat ik hoor en wat ik voel. Zo zuiver mogelijk probeer ik een beeld te krijgen.
In mijn “bagage “ heb ik de homeopathische middelen, beschreven als mensen met hun verhalen en lichamelijke sensaties.
En wat ik te doen heb is dat matchen, een middel geven wat zoveel mogelijk hetzelfde beschrijft als de persoon tegenover me. Een goed gekozen homeopathisch middel zet dan iets in beweging, het verhaal dat er was verandert, wordt losser of verdwijnt. En tegelijkertijd verandert de materie (het lichaam) daar met mee.

Waarom is homeopathie dan bij uitstek ook zo mooi in de laatste levensfase? Juist in die laatste levensfase lijkt het soms alsof alle oude verhalen onder een vergrootglas liggen, alsof alle onopgeloste zaken nog aandacht vragen en geregeld ook nog pijn doen.
En juist in die laatste levensfase mogen ze allemaal losgelaten worden, tot er niets anders meer overblijft dan liefde.